Lichaamscontact

Bij ons hebben eigenlijk vooral personen binnen een gezin (ouders en kinderen) of koppeltjes lichaamscontact met elkaar. Men spreekt soms over een niet-contact cultuur.

Natuurlijk zijn er ook verschillen: kinderen worden meer aangeraakt dan volwassenen, vrouwen mogen meer aanraken en worden meer aangeraakt en moeders mogen kinderen meer aanraken dan vaders. Jongens en vaders raken elkaar het minst aan, wie ouder is neemt meestal het initiatief om aan te raken. Lichaamscontact wijzen hier op gevoelens van tederheid, zorg of erotiek.

In landen in Latijns-Amerika en zuidelijke Europese landen raken mannen elkaar meer aan. Ook in Arabische landen komt dat vaker voor. Maar aanrakingen tussen mannen en vrouwen in het openbaar komen daar minder voor. Zelfs oogcontact tussen mannen en vrouwen kan al als onzedig gezien worden.

Jongens en meisjes

Als er een grotere scheiding is tussen de mannen- en de vrouwenwereld, dan zorgt dat voor andere regels voor jongens en de meisjes. Jongens mogen zich mannelijker gedragen en meer belang hechten aan geld en succes. Meisjes moeten bescheiden zijn en zorgzaam.

Meisjes zijn in veel culturen verantwoordelijk voor de “eer” van de familie. Zij kunnen dus ook zorgen voor de mogelijke schande. Dat zorgt ervoor dat ze veel meer gecontroleerd worden, zeker als ze met jongens omgaan. Ze moeten zeker maagd blijven. Terwijl van jongens verdragen wordt dat ze meer experimenteren met meisjes.

Nochtans hadden de vrouwen in de islam vroeger meer vrijheid. Ze waren zelfstandig en ze spraken openlijk met elkaar over seksualiteit. Nu is dat bij de migranten veel minder het geval en zijn de vrouwen meer op hun eentje. Ook over seksualiteit wordt in het gezin niet gesproken.